Waarom Quivaro

De avond dat de telefoon uitging

De week was lang, de drankjes staan klaar en op de achtergrond hoor je de radio. Telefoons liggen ergens, maar niet op tafel. Boven de eettafel hangt een heerlijke chaos van herkenning en emotie. Iemand legt uit het niets die éne briljante steen neer—een zet die bizar veel punten oplevert.

 

Aan tafel gebeurt er iets. De reacties vliegen over en weer: pure verbazing, jaloezie ("Wat een ongelofelijk geluk! Had jij die steen?!"), maar stiekem ook bewondering voor die ontzettend slimme zet op precies het juiste moment. De winnaar is bekend, denkt iedereen. Of toch niet?!

Er wordt gelachen en geplaagd. Niet via een scherm, niet in een appgroep, maar van mens tot mens, aan tafel, met een bordspel in het midden en de snacks binnen handbereik.

Tijdens het bedenken en het maken van Quivaro moest denken aan wat we kwijt zijn. 

We leven in een wereld waarin we constant digitaal verbonden zijn, maar steeds verder van elkaar verwijderd raken aan de eigen eettafel. Spellen zijn tegenwoordig vaak ingewikkeld; ze vereisen een app om de score bij te houden, een regelboek van zestig pagina's of een masterclass strategisch denken voor je je eerste beurt mag doen. Dat is leuk voor de fanatieke hobbyist, maar het mist de magie van het échte, spontane samenzijn.

Daarom heb ik Quivaro bedacht.

Dit is geen spel dat je koopt om in de kast te laten verstoffen. Dit is een spel dat je er zó bij pakt. Het ligt binnen dertig seconden op tafel, de regels leg je uit in de tijd dat het duurt om een drankje in te schenken, en binnen vijf minuten zit iedereen – van gelegenheidsspeler tot fanatiekeling – vol spanning aan tafel. Geen schermen. Geen AI. Geen digitale poespas. Gewoon heerlijke tastbare stenen, fijne materialen en pure gezelligheid.

Ik heb dit spel gemaakt om die tafel weer de leukste plek in huis te maken. Laten we samen de eettafels weer vullen met gelach, mooie spanning en echte verhalen.